nikos's profileΗ ζωή τρέχει με χίλια, Ε...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Η ζωή τρέχει με χίλια, Εγώ με τσαρούχιαΠάω να αλλάξω λάστιχα |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
May 26 Θέμα συζήτησης Θέμα συζήτησης ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΟΥΡΤΗ
Ο ΦΙΛΙΜΟΝΑΣ
Το έτος 1866 και μέχρι το έτος 1890 υπηρετεί ο διάσημος Αρχιμανδρίτης και επαναστατικός ηγέτης από τον Αγιαντρειά, Φιλήμονας Κίτσιος.
Τα πρώτα μαθήματα πήρε στην Δρόβιανη και μετά στο Αργυρόκαστρο της Β. Ηπείρου. Γνωρίζεται εδώ με τον Μητροπολίτη Δρυνοπόλεως κ. Παντελεήμονα, ο οποίος τον χειροτόνησε Αναγνώστη. Στις 23 Ιούνη 1859 χειροτονείται Ιεροδιάκονος και διορίζεται στην Ιερά Μονή Δρυάνου. Σ΄ αυτήν την περίοδο αλλάζει το κοσμικό του όνομα Φώτος και παίρνει το ιερατικό όνομα Φιλήμονας Κίτσιος φέρνοντας τον θρησκευτικό τίτλο του Αρχιμανδρίτη. Σύμφωνα με πρόσφατες μαρτυρίες από τη ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ, όπως άλλωστε αναφέραμε και πιο πάνω, το όνομά του βρίσκεται γραμμένο στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο του χωριού ΚΟΥΡΕΜΑΔΕΣ, πράγμα που αποδεικνύει πως η ιερατική του δραστηριότητα, δεν περιορίστηκε μόνον στη μονή του Ι. ΘΕΟΛΟΓΟΥ, της ομώνυμης περιοχής . Για, τι γράφει για το χαρακτήρα και το έργο του συγχωριανού μας Αρχιμανδρίτη ΦΙΛΗΜΟΝΑ, ο συγγραφέας ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΤΣΙΟΣ: « Ψηλός, γελαστός, καλοσυνάτος ο αρχιμανδρίτης σου θύμιζε τον Αβραάμ, όπως τον βλέπουμε στα σχολικά βιβλία .Καταγόταν από το χωριό Άγιος Ανδρέας επαρχίας Δελβίνου.....Η εθνική του δράση ήταν πλούσια. Ήταν ο εμπνευστής και ο ηγέτης του αγροτικού ξεσηκώματος των Πανωχωριών της Μουργκάνας που κράτησε μέχρι το 1866 .Δικαστικώς δε εκκρεμούσε μέχρι το 1930 ….Επίσης το 1854 σμίχτηκε και με άλλους επαναστατημένους που είχαν αρχηγούς τους Ζέρβα, ιατρό Τσιάμη και Νικ. Μπότσαρη που απελευθέρωσαν το Μαργαρίτι, την Παραμυθιά και τους Φιλιάτες, όπως θα δούμε και πιο κάτω…¨» . (-ΓΑΝΝΗΣ ΜΟΥΤΣΙΟΣ :- Τα Πανωχώρια της Μουργκάνας – Γιάννινα 1958 -Σελ. 24-25 ) Ο Φιλήμονας ήταν μια προσωπικότητα με ευρεία μόρφωση και διορατικότητα. Με δική του πρωτοβουλία ανοίγει η πρώτη σχολή Ρίζης που βρίσκονταν πολύ κοντά στην Ιερά Μονή του Ιωάννη του Θεολόγου που εκπαιδεύονταν τα παιδιά της περιοχής με το ίδιο όνομα, χωρίς καμία φυλετική διάκριση. Ο Φιλήμονας έζησε σε μια περίοδο κατά την οποία η πατρίδα μας βρίσκονταν κάτω από τον τουρκικό ζυγό και ο κίνδυνος του εξισλαμισμού έπαιρνε καθημερινά μεγάλες διαστάσεις. Γι΄ αυτό το λόγο ακριβώς το νεογέννητο σχολείο είχε μετατραπεί πραγματικά σ΄ ένα εθνικό φυτώριο πατριωτών για την εθνική παλιγγενεσία και λυτρωμό. Έργο κοινωφελές του Φιλήμονα είναι επίσης και το πέτρινο γεφύρι του Θεολόγου, στη θέση του οποίου πριν υπήρχε ένα ξύλινο γεφυράκι που μετά από μια καταρρακτώδη βροχή δεν έμεινε σημάδι. Αρκετά χρόνια ο νέος Αρχιμανδρίτης εργάστηκε στη Μητρόπολη του Δελβίνου. Την πρώτη φορά από το έτος 1866 μέχρι το έτος 1878 και τη δεύτερη φορά από τις 9 Μάη 1881 μέχρι το 1885. Ο αναγνώστης μου πρέπει να γνωρίζει πως ο Φιλήμονας εκτός από θρησκευτικός ήταν και επαναστατικός ηγέτης. Το 1864 ο Φιλήμονας συνδέει τ΄ όνομά του με το ρόλο του επαναστατικού ηγέτη του Αγροτικού Κινήματος κατά της τουρκικής πολιτικής στο ζήτημα της αγροτιάς. Γι΄ αυτό το λόγο οργανώνει το κίνημα της αγροτιάς, στο οποίο εντάχτηκαν περί τους 1000 αγρότες και έχοντας ο καθένας τους από ένα υνί στο χέρι, έφτασαν στα Γιάννενα πετάζοντας ως διαμαρτυρία όλα τα Υνιά στον περίβολο του Τούρκικού Διοικητηρίου προφέροντας μεγαλόφωνα την τούρκικη λέξη «ι σ τ α φ ά», που θα πει «απεργία» . Σ¨αυτό το κίνημα πρωτοστάτησαν επίσης και μερικοί πρόκριτοι άλλων χωριών, όπως ο Αναγνώστης Τρίχας από την Τσερκοβίτσα, ο Ζήσης Σταύρος από τη Γριάζανη, ο Οικονόμου από τη Δίβρη κ.α. Το κίνημα αυτό προκάλεσε έντονα την οργή του τούρκου Βαλή ( Διοικητή). Από τη λαϊκή μούσα της εποχής αναφέρω στη συνέχεια μόνον δύο στροφές που μπόρεσα να αποκομίσω από την αφήγηση του αείμνηστου Νάκο Κώστα ή Ρίζο:
Φιλήμονας τραβάει μπροστά Μα ο Βαλής φοβούμενος Με χίλια παλικάρια Τα βλέπει εκατομμύρια Με τα υνιά στα χέρια τους Και οργισμένος κλείνει ευθύς Σαν να κρατούν χατζάρια Πόρτες και παραθύρια
Για το ίδιο πρόβλημα φωνάζετε να λογοδοτήσει στην Κωνσταντινούπολη όπου άφησε άναυδους τους εκπροσώπους της Υψηλής Πύλης, τόσο με το θάρρος του όσο και με την εξυπνάδα του. Το όνομα του Φιλήμονα συνδέεται άμεσα και με την Επανάσταση του Λυκουρσίου το έτος 1878 κατά των Τούρκων. Ο δυναμισμός του, η εξυπνάδα του, η φήμη του, η τόλμη του είχαν πάρει τέτοιες διαστάσεις που τόσο οι Επαναστάτες που ήρθαν από την Κέρκυρα όσον και οι άλλοι από τις γύρω περιοχές, όπως Δέλβινο, Αργυρόκαστρο, Αγ. Σαράντα κ.α., ομόφωνα τον δέχτηκαν σαν πολιτικό ηγέτη της Επανάστασης.
Θέμα συζήτησης ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΟΥΡΤΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΟΥΡΤΗΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΙ ΜΑΙΑΝΔΡΙΑ
Βρίσκεται ακριβώς στους πρόποδες του βουνού Ίσαυρος που σήμερα ονομάζεται Διβροβούνι. Ένα μέρος του χωριού και συγκεκριμένα η συνοικία Παλιόκαστρο, βρίσκεται χτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας Μαιανδρίας. Η αρχαία Μαιανδρία, σύμφωνα με τα στοιχεία που μας αναφέρει στο βιβλίο του «ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ του 1856», τ. Β, σελ. 103-104, ο ιστορικός Παναγιώτης Αραβαντινός, ο οποίος αφού μελέτησε και το έργο του Μελέτιου (18ος αιώνας), τονίζει πως ο σημερινός Αγιαντρειάς βρίσκεται στη θέση των Αλανδριανών που ήταν πόλη πλησίον της αρχαίας Μαιανδρίας. Η Μαιανδρία σαν πόλη, όπως και οι δεκάδες άλλες πόλεις της Χαονίας, είχε γνωρίσει μεγάλη οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη κατά την εποχή στην οποία αναφερόμαστε. Τόσον οι οικονομικές συναλλαγές που ανέπτυξε με τις άλλες πόλεις, όσον και οι αδελφικοί δεσμοί και συμμαχίες που είχε συνάψει με τον Μακεδόνα ,
Η πόλη της Μαιανδρίας βρισκόταν ακριβώς μεταξύ της σημερινής συνοικίας του Αγιαντρειά που ονομάζεται Κλουράτι και αυτής που φέρνει το όνομα Κουρτάτι και κάλυπτε μια έκταση γύρω στα 28 με 45 στρέμματα, ίσως και παραπάνω. Πολλοί από τους Αγιαντρίτες που τα τελευταία χρόνια έχουν οικοδομήσει νεόχτιστα σπίτια σ΄ αυτήν την περιοχή, είναι οι ακούσιοι ανασκαφείς πολλών αρχαίων ευρημάτων του 6ου ή 5ου π.χ. αιώνα. Δυστυχώς όμως, μερικά από αυτά τα αντικείμενα, όπως διάφοροι αμφορείς, δακρυφόρες, πήλινα λυχνάρια, νομίσματα της εποχής του Πύρρου, ένα μικρό αγαλματάκι με σπασμένο το μεγαλύτερο μέρος της κεφαλής κ.α., έπεσαν σε χέρια ανθρώπων με απόλυτη άγνοια σε σχέση με τη βαρυσήμαντη ιστορική τους σημασία και εξαφανίστηκε. Ασφαλώς εδώ αναφερόμαστε σε μερικά ευρήματα που βρέθηκαν τυχαίως και όχι από την αρχαιολογική σκαπάνη.Με όσα γνωρίζω όμως από κάποια επιστημονική συζήτηση μεταξύ του κ. Ζήση Καρβελά, πρώην Εισαγγελέα των Αγ. Σαράντα και Δελβίνου, με κάποιον αρχαιολόγο του Πανεπιστημίου των Τιράνων το έτος 1958 στο Δέλβινο της Β. Ηπείρου, για τις ανασκαφές που πρόκειται να γίνουν στην περιοχή μας, όπως στην Μαιανδρία και Ελίκρανον που βρίσκονταν κοντά στην Ιερά Μονή του Ιωάννη του Θεολόγου και πλησίον της Ζαγορίτσας, οι ανασκαφές αυτές, και ιδιαίτερα στην Μαιανδρία, κατά ένα μεγάλο ποσοστό θα είναι αρκετά δύσκολες, διότι μετά το σεισμό του 356 ή 627 μΧ , ένα μεγάλο μέρος της Μαιανδρίας σκεπάστηκε από θεόρατους βράχους. Ο ΑΓΙΑΝΤΡΕΙΑΣ :- Είναι χτισμένο σε μια ορεινή περιοχή. Η συνολική έκταση του χωριού μας, από ανατολή σε δύση και από βορρά σε νότο, είναι κατά προσέγγιση γύρω στα 7.270 στρέμματα.[1] Όντας κατάφυτος από αιωνόβια ελαιόδεντρα και από διάφορα άλλα οπωροφόρα, δίνει την εντύπωση στον επισκέπτη πως βρίσκεται μέσα σε μιαν υπέροχη όαση. Και που τη σκεπτόμαστε αυτήν την υπέροχη ομορφιά του χωριού μας εμείς οι ταξιδεμένοι Αγιαντρίτες, νιώθουμε στην ψυχή μας όχι μονάχα μια δικαιολογημένη περηφάνια αλλά και κάτι το περίεργο που μας τονώνει, μας ανδρειώνει αλλά και μας επωμίζει με κάποιες ευθύνες για τη μελλοντική του πορεία. Αγναντεύοντας πάνω από το βράχο του Παλιόκαστρου, το ανθρώπινο μάτι μένει κατάπληκτο σαν προβάλλουν μπροστά του τα καταπράσινα Δημητράκια, το ηλιόλουστο Προσήλιο, η ωραία Αμπολιάνα, η κατάφυτη με ελαιόδεντρα τα τελευταία χρόνια, γραφικότατη Ζαγορίτσα και μέσα στο βάθος η όμορφη Αραβουνά με τους πολλούς βοσκότοπους και με τα φημισμένα νταμάρια στα οποία γίνεται η εξόρυξη μιας πολύτιμης πέτρας. Μ΄ αυτό το είδος πέτρας εκτός των άλλων έχουν στρωθεί τα πεζοδρόμια της πόλης των Αγ. Σαράντα και πολλά νεόχτιστα χτίρια αυτής της πόλης.
NIKOS KOURTIS ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΚΟΥΡΤΗnikos kourtis December 11 Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΡΧΙΑ -<<Κάποτε , λένε σε ένα διήγημα ότι ,όταν ο Θεός μοίραζε τον ΚΟΣΜΟ ο Έλληνας είχε φτάσει τελευταίος και είχε μείνει χωρίς το δικό του οικόπεδο , τότε ο Θεός υποχρεώθηκε να δώσει το δικό του μέρισμα >>, δ.λ.δ. τη σημερινή ΕΛΛΑΔΑ. Όπως λέει το διήγημα οι άλλοι λαοί παραπονέθηκαν επειδή οι Έλληνες απέκτησαν το καλύτερο δώρο.- και η απάντηση του Θεού - ,, Θέλω να δω την ικανότητα αυτού του λάου τι και πως θα αξιοποίηση το μέρος τούτο Και οι άλλοι λαοί απάντησαν : - Η Ζώη στην κόλαση θα είναι καλύτερη από την καταστροφικότατα τούτου του λαού Σήμερα με τα ΓΕΓΟΝΟΤΑ αυτά, κατάλαβα ότι εμείς οι νέο ΕΛΛΗΝΕΣ μόνο για την καταστροφή είμαστε ικανή και σημειώνω : 1) παιδεία : τα σκυλιά που λιάζονται στις σκάλες του κάθε σχολίου γνωρίζουν περισσότερο άπω 50% των μαθητών 2)ανεργία : υπάρχει ανεργία γιατί ο ποπός των περισσότερων έχει βαρύνει τόσο πολύ που δεν μπορεί να σηκωθεί από τους καναπέδες 3)ελευθέρια : γούστο και καπέλο μου τα σπάω και τα διαλύω. Τα μπράβο για τις πράξεις μου θα μου τα δώσει ο αγράμματος δάσκαλος 4)πολιτικοί : να είναι καλά ο γονέας που έχει τα μέσα με διεφθαρμένους πολιτικούς, που όταν δεν μας ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ η δεν τα παίρνει τον βαπτίζομαι ανίκανο. 5)δημοσιογράφοι : η καταστροφή αυτής της χώρας περισσότερο από τους εγκληματίες, κλέφτες, πολιτικούς και τους ψεφτοδιανοούμενους October 13 ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΜΟΥΤο χέρι απλώνω στην κυοφορούσα σύζυγό μου Κι ευθύς ανείπωτη χαρά με κυριεύει εντός μου Τους μήνες , τις μέρες, τις ώρες, μ΄ αγωνία περνάω Προσμένοντας το αγγελούδι μου, και τα λεπτά μετράω
Aν θα’ ήξερες μωράκι μου πόσο δύσκολα περνούνε Οι μέρες και τα δευτερόλεπτα που δεν αργούνε Και δε με νοιάζει μωράκι μου, όταν με ρωτούνε Αν είσαι αγόρι ή κορίτσι, τώρα πριν σε δούμε .
Ας μας ρωτούνε κάποιοι, τι κυοφορεί Αυτό μωράκι μου δε μας στενοχωρεί Αν φέρει στη ζωή αγόρι ή κορίτσι Ο Ύψιστος από καιρό, το ’χει καθορίσει .
ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΤΗΣ September 06 Ο χρόνος που περνάΣήμερα Σάββατο , ένα γλυκό χαμόγελο σε όλους εσάς που με το δικό σας τρόπο μου ευχηθήκατε. σας ευχαριστώ πολύ. Η χαρά να γεμίσει πάντα της ψυχές σας. πολλά φιλία σε όλους. 06/09/2008 September 01 Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ Σήμερα αρχίζει μία καινούρια μέρα. Ο χρόνος που επέλεξα να αφιερώσω το χρόνο μου σε αυτό έχει ονοματεπώνυμό: - Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ -
Ο χρόνος και η σκέψη μου θα αφιερωθεί αποκλειστικά στην αγάπη τούτη. Τώρα που γράφω αυτές της σειρές ακούω το κλάμα της. Πιθανός θα πεινάει. Πάω προς το μέρος της. 01-09-08 June 29 λέξεις,λόγια,πράξεις
ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΕΛΕΝΗ Όταν υπάρχει μία Ελένη Η ζωή ψάχνει την έρημο άνθη να στολίζει Της άμμος οι κύκλοι, κορόνα, ασπίδα, δροσία Της φύσης το βλέμμα εκεί σταματά… Του ουρανού ψιθυρίζει, Αγκάλιασε την …, ΑΓΑΠΑ.
Γ Ι Α Μ Ι Α Ξ ΑΝ Θ Ι Α
Μία γλυκήτατη ξανθιά .Στο παράθυρο του τρίτου ορόφου είδα Αυτή ψήλα και εγώ στη γή Τα δευτερόλεπτα μετρώ Εγώ στην αυλή μου, αυτή στο προάυλιο Ένας φράχτης εμπόδιο. Πλησιάζω, της μίλω, στέκεται, ακούει, χαμογελά… ο φράχτης μπροστά Περπατώ, τη βλέπω, το χέρι σηκώνω, την χαιρετώ Τα δάχτυλα στα μαλλιά της περνά, το κεφάλι κουνά Ένα φιλί στέλνει… στο φραχτί σταματά Το κρύο, ο αέρας, μαστίγιο βασάνου έγιναν Στο παράθυρο ενός τρίτου ορόφου το βλέμμα γυρνά
Ε Ν Α Κ ΟΡ Ι Τ Σ Ι Γ Ε Μ Α Τ Η Π Ι Κ Ρ Α Ποίος να ήταν άραγε αυτός; Που δύο μάτια να δακρίσουν, μία φώνη να τρεμουλιάζει, Δύο χέρια αγκυλομένα, δύο χείλη καταδαγκωμένα Άγαλμα απροστάτευτο, την έιχε παρατήσει…. Την άβυσσο σ΄ ένα κινητό τηλέφωνο ανίσχυρη αναζητούσε, Καφέ σκέτο παράγγηλε. Το βλέμμα μου τα δάκρια της σκούπιζε Απομακρύνθηκα ενώ άφηνα έναν πικραμένο ερώτα Σε ένα στρογγύλο τραπέζι.
Γ Ι Α Δ Υ Ο Φ Ι Λ Ο Υ Σ
Και ξαφνικά, το σκότος φώτησαι την ψυχή σου Τα δάκτυλα στα αραιά μαλλία θολώνουν της σκέψεις Ο χρόνος πίσω γυρνά και τους μήνες χα’ι’δέυω Κάθε μέρα μία αγάπη Κάθε ώρα μία στοργή Κάθε στιγμή μόνο εσύ.
Το τηλέφωνο δεν απαντά, δίπλα του εσύ μακριά εγώ Η νύχτα απέκτισαι φίλο, η μέρα εκδίκηση Τα “BAR” ονοματεπώνυμο, το λευκό ένα μάυρο σταυρό
Το αλμπούμ κοιτώ, η αναμνήσεις τρέχουν Δρόμος μακρύς κόσμος πολύς Όλοι με κοιτούν , με φωνάζουν -ε..,εσύ μην φύγεις - Επιστρέφω. Μα εσύ.., χαμένη στο σκότος
Τα χριστούγεννα πλεισιάζουν Δίπλα στο έλατο, κάποτε μαζί Φιλία, αγκαλιές , πολλές ευχές .., κάποτε Μουδιασμένο βήμα, μία χούφτα κρύο νερό της σκέψεις ξεπλένει Τώρα, εγώ στο καναπέ , το έλατο σιωπιλό Τα λαμπιόνια ανάβω, χαζέβω, το έλατο χα’ι’δέυω Μίπως κατά λάθος μία σταγώνα ΕΣΥ πάνω μου Το όνειρο να αληθέψει (παλία ξεχασμένη ανάμνηση) Αφροδισία σκέψη ; -όχι – Ανήμπορος , επιμήθεος , το βλέμα χάνεται Το άυριο, το λίθαργο νοσταλγεί Το κινήτο δωνίζεται. Μία, δύο, τρείς .., φορές.., μέρες.., καρτερώ Το καθρέυτι κοιτώ, παρακαλώ ! Εσύ, άχρώμη, να σηκωθείς προσπαθεις ( το ξέρω ) Τα γυαλία τα συννέφα τα φέρνουν πιό κοντά Τολμάς .., το μάυρο πετάς. Το τηλέφωνο ξανακαλή. Ξημερώνει . ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΗΡΘΑΝ !
ΕΑΝ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ
Μην με χτυπάς, μην με πατάς Να με χα'ι'δε'υεις, να με φιλάς θέλω Εάν με Αγαπάς
Χ Ρ Ο Ν Ι Α Κ Α Ι Γ Ε Ν Ε Θ Λ Ι Α
Το κουδούνι χτύπαει, Εσύ γιορτάζεις Η εξώπορτα, μουρμουρίζωντας άπο το άγχος του χρόνου, ανοίγει Εσύ, έχεις γενέθλεια Τα χρόνια μπαίνουν υπομονητικά σε αυτό το τετράγονο Εσύ, τους υποδέχεσαι Στο δικό σου βλέμμα αφήνουν τις ευχές Εσύ, τους ευχαριστείς Στις νότες των τραγουδιών , ξεχνούν κάθε παρελθόν Εσύ, τους συνοδεύεις Χρόνια είναι, το κάλυμμα τους θα πέσει, Και Εσύ θα δεχτείς Τα χρόνια πολλά!
03/04/2008
Τ Ο Λ Ε Ξ Ι Λ Ο Γ Ι Ο ΕΝΟΣ ΜΩΡΟΥ Έμβρυο, σάρκα και οστά Κλάμα, θύλασμα, νανούρισμα, μπουσούλισμα, στράτα Μαμά, μαμ, μπαμπά, Βλέμμα αθώο, γέλειο γλυκό, πρόσωπο αγγελικό, άρωμα ζωής Το οπτικόακουστικό λεξιλόγιο ενός Μωρόυ (νέου «επισκέπτη»
Ο Π Τ Α Σ Ι Α Στεκώνταν στην αμμουδιά με το βλέμμα στο ουρανό Σταυρωμένα χέρια, μαξιλαρι για το κεφάλι Το φεγγαρόφως κολυμπούσε στα μάτια του Τα άστρα από ψηλά ζούσαν με τις σκέψεις του. Τα κοιμισμένα νερά της θάλασσας γλύφαν τα πόδια του Ενώ η άυρα έφερνε μέσα από τη θάλασσα την εικόνα της Γυμνή πάνω στο προσωπό του, τα κόκκινα μαλλιά της Έσταζαν σταγόνες δροσιάς στο ήλιοκαμμένο σώμα του Το φεγγαρόφως επάνω της άφησε Τα άστρα στεφάνι στα βρεγμένα κόκκινα μαλλία της πέρασε Οι κόκκοι, μάρτυρες αναστεναγμών Ενώ τα χείλη του ψιθύριζαν….: Μ’ ΑΓΑΠΑΣ ; !
Ο Β Ρ Α Χ Ο Σ Από ψηλά εσένα στα μάτια μου έφερνα Από τους βράχους επάνω τα πέτρινα κτίσματα, το γκρίζο σκεπάζει Ένας όρμος ξεραγμένος Μία προβλήτα άδεια Μία θάλασσα έξατμισμένη Το βαλανίδι και η σφάκα την αλμύρα ξεπλένουν Με το παγωμένο νερό που σου προσφέρουν Η καρυδιά στα γεράματα, τους τελευτέους αποχαιρετά Βράχοι και σπίτια, βουνά και κάμπους, στο σουφρά τα παιδία τους μετρούν Στα Ριζά, οι επισκέπτες, στους βράχους μηνύματα σκαλίζουν Η Αγία Παρασκέυη στους άλλους Αγίους την σκυτάλη δίνει Η καμπάνα ηχεί. Τα πεζούλια κρατούν Ένω το χίονι πάνω στα σχισμένα τζάκια σταματά
Ν Α Ι ! Τα χέρια στο λαιμό σου πέρασα , οπώς τότε Την καλοκαιρινή πρωίνη σου αύρα επάνω μου έριξες, όπως τότε Στης σκάλες , στα πόδια μου, χα’ι’δεύτικες , όπως τότε Στα μάτια κοιταχτήκαμε , γέυση ερωτική ποθούσαν, όπως τοτε Όπως τότε στο θρανίο, όταν πρώτο φιλιθήκαμε. Τα χρόνια χτίστηκαν. Εσύ με κάποιον άλλον… Τώρα το μωρό σου μεγαλώνεις Εάν σε αγάπησα ρώτησες ; Πόσες λέξεις και εικόνες μαρμαρώθηκαν είς το κόσμο τούτο; Πόσες αγάπες κοιμίθηκαν με λευκό σεντόνι; Με χρόνια, κάποιος διαβάτης στα αποκαλυπτήρια Θα γράψει « ΝΑΙ» * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ Προσπαθώ να χαλαρώσω και δεν μπορώ Προσπαθώ το χέρι σου να πιάσω, εσύ δεν είσαι εδώ Την εικόνα σου βλέπω μέσα σε ένα φόντο θαλασσή Κυματίζωντας με λέξεις … σ’ αγαπώ Προσπαθώ να χαλαρώσω ο δρόμος μακρίς Το βλέμα πίσω γυρνά οι σκέψεις παντού Εσύ είσαι εκεί η κάπου αλλού, πραγμάτι πονώ Και εγώ ταξιδέυω, ταξιδέυω να σ’αγκαλιάσω μα δεν μπορώ Τι φώνη σου στο ακουστικό αναμένω Να με νανουρίσεις όπως ένα μωρό Με λέξεις σ’αγαπώ τα μάτια να κλείνω Να σε φίλω, να σε φίλω. Σε θέλω, πραγμάτι πονώ Ξημέρωσε. Ο ουρανός ακτίνες ηλίου αγκαλιάζει Ένα φωτόνιο εισχώρισαι στο δωμάτιο. Το χέρι απλώνω… Ακτίνες πλημήρισαν από παντού Ονειρευώμαι. Δεν θέλω άλλα όνειρα , δεν θέλω άλλα ταξίδια Σταματώ. Η μοίρα στη παλάμι γράφει Σ’ΑΓΑΠΩ Πάει καιρός . 04-04-2003
Γ Ι Α Τ Ι Ν Α Α Γ Α Π Ω ;
Καλημέρα. Μήπως ξεκίνησα λάθος ; Τι να πω; Η ανατολή με κόκκινη κορδέλα , έδεσαι βουνό και ουρανό Εγώ γιατί ξενύχτησα τα άστρα να μετρώ. Το τασάκι με τα αποτσίγαρα Εσένα μου φέρνει στο μυαλό Το τηλεφώνο έχασε κάθε υπομονή Δικιά σου κλήση στην οθόνη να γράφει . Νύχτες πολλές , μοναχικές Πάθη που λίωσαν στη φλόγα ενός κεριού Φωνές που πνίγηκαν σε δάκρυα στεγνά Αλίθειες που σβήσαν με μία σταγόνα δροσιάς Η αγάπη που δεν ήρθε το ψέμα μαρτυρά Εμένα βασανίζω, γιατί να αγαπώ Εσάς ερωτώ ; έχω πολύ αγάπη την πωλώ Και αν κάποιος με ρωτήση τη θα αγοράσω Μίσος και μόνο μίσος στο άκουσμα της λέξεις … Σ’ ΑΓΑΠΩ ! 01-05-2003.
Θ Ε Λ Ω Ν Α Σ Ο Υ Π Ω . . .
Δώσμου το χέρι η μάγγισα απευθήνθηκε στον ουρανό Το τσιγάρο στο τασάκι άστω, τα δακτηλίδια καπνού Το φως της νύχτας να απορούφα Κλείσε τα μάτια , το πέπλο του πένθους πέταξε Τα άστρα να λάμπουν γιά λίγο άσε Μη μίλας ,θωριβούς μην ακούς Τι πρωινή άυρα άσε , στο κορμί σου γλυκά να κυλά. Εγώ μιλάω.., εσύ σιωπάς Εγώ κοιτάω.., εσύ κάπου σταματάς Θέλω να σου πω .., εσύ.., Το αεράκι τα μαλλιά σου χα’ι’δευει Θέλω να σου πω .., εσύ .., Τα δάκρυα σου λευκό νυχτηκό Θέλω να σου πω.., εσύ.., Η νύχτα το φεγγάρι που τον έκρυψε; Η αυγή σου καλημέρησαι , εσύ κοιμόσουν! 26-06-2002
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ . . .
Τ Ο Λ Ε Ξ Ι Κ Ο Τ Η Σ Α Γ Α Π Η Σ Βυθίζομαι. Το στυλό στα δάκτυλα τριγυρνώ Ξημερώνη. Τα μάτια σιγοκλείνουν Οραματίζομαι: Τι φωνή σου στο ακουστικό, σ’αγαπώ να μου λέει Λέξεις : Φτωχές όπως και εγώ , σκλάβες μίας αγάπης Γονάτιζω : Τι μέλισσα από ένα λουλούδι το νέκταρ να αφήσει έκλιπαρώ Ανασαίνω : Ο χρόνος, λίγος να σκεπτώ Νυστάζω : Η εικόνα σου με χαλαρώνει Ιδρώνω : Το καλοκαίρι θα κρατίσει πολύ, λίγη η δροσιά Καπνίζω : Η ησυχία με αγχώνει Ονειροβατώ :Το βοτσαλάκι θα πετάξει σήμερα στα γαλανά νερά Σωπαίνω : Τι φωνή σου να με νανουρίζει επιθυμώ 26-04-2003
Η Τ Ε ΛΕ ΥΤ Α Ι Α Ε Λ Π Ι Δ Α
Θρόισμα φύλων. Στη ζεστή χρυσή αμμουδιά , Ο ήλιος κεντάει βαριετέ χρομάτων στον ουρανό και θάλασσα Και το κύμα σε ρυθμό βαλς το θόρηβο σπρώχνει Ψυχικές χορδές ελέυθερα αφήνουνται Η σελίνη και τα άστρα ξαναγεννιούνται Μάτια κλειστά . Δάκρια που κυλούν. Προορίσμος, στο πουθενά Νότες πόνου, αφηριμένες σκέψεις . Κινήσεις που τα όνειρα σβήνουν Κάτω από της φωτεινές επιγραφές Στη λεωφόρο της δόξας Τα δάχτυλα μαδάνε την τελευταία ελπίδα ενός κόσμου Που τα βήματα του, μία γέφυρα νοσταλγούν. Έτος 2002 May 28 VO'I'THIA AGAPITI FILOI. THA THELA NA ME VO'I'THISI KAPOIOS TO POS MPORO NA PROSTHESO TIN MOUSIKI STO DIKO MOU XORO. EAN GNORII KAPOIOS, AS MOU TO PI.FILAKIA SE OLOUS.
|
kaloston ke as argises
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΣΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
|
|
![http://](http://<a href="http://www.imagehousing.com/?id=70134"><img src="http://img216.imageshack.us/img216/5116/f3bae09732383a2131685a4mb2.jpg" border="0" alt="Upload Pictures - Photo Sharing - Free Image Hosting"></a>){kind=link}
![http://](http://<a href="http://www.imagehousing.com/?id=1181"><img src="http://img55.imageshack.us/img55/3951/6d55318faa3b53752602f83uk5.jpg" border="0" alt="Upload Pictures - Photo Sharing - Free Image Hosting"></a>){kind=link}